ปฐมบท ยำใหญ่ไทยแลนด์

เกริ่นนำกันก่อนนะครับ อ่านชื่อ blog แล้วอย่าหลงผิดคิดว่าเป็น blog ทำอาหารประเภทยำนะครับ blog เกิดขึ้นในระหว่างที่ไปนอนเฝ้าแฟนที่โรงพยาบาล ในระหว่างที่นอนเฝ้าอยู่มันก็มีเวลาว่างคิดโน่นคิดนี่ เนื่องจากในเวลาปรกติไม่มีเวลาคิด เวลาส่วนใหญ่ก็คิดเหมือนคนส่วนมากในปัจจุบันคือ "จะหาเงินจากไหนให้พอจ่ายหนี้สิ้นเดือนนี้" ในระหว่างที่คิดโน่นคิดนี่ ก็เหลือบไปเห็นข่าวการเมืองไทย มันก็เดิมๆตั้งแต่จำความได้ ก็คือ กัดกันยังกับหมา เมื่อความคิดเดิมๆมันวนๆซ้ำๆในหัว ขณะที่ครอบครัวตัวเองกำลังทุกข์หนัก มันเลยเกิดคำถามในใจ คนไทยทำอะไรกันอยู่ ทำไมประเทศไทยเป็นแบบนี้ ไม่เข้าใจ ไม่รู้จะถามใคร นั่นอยู่คนเดียวในห้องเงียบๆ มองแฟนที่นอนป่วยอยู่บนเตียงโดยใช้สิทธิประกันสังคมห่วยๆ ไม่รู้จะทำยังไง คิดขึ้นได้ว่าตัวเองสมัคร blog ไว้ แต่ยังไม่รู้จะเขียนอะไร ว่าแล้วก็เลยมีความคิด เขียนความคิดของตัวเองที่มีต่อประเทศไทยนี่ล่ะ ท่าทางจะเข้าที ไม่คิดว่าจะมีคนอ่านหรือไม่ แค่อยากเขียนระบายถึงความคิดความรู้สึกที่มีต่อประเทศไทย ตอนแรกว่าจะใช้ชื่อ Thailand only แต่เดี๋ยวพี่โน๊ตจะมาว่าผมลอกแก หุหุ ไม่อ่านไม่ว่า อ่านแล้วเก็บไปคิด จริงไม่จริง อยู่ที่ตัวคุณ ผมแค่ชี้ให้เห็นอีกด้านของเหรียญ มีด้านสว่างก็ต้องมีด้านมืด ถึงคนเราจะพยายามยืนในที่สว่างเพียงใด ลองก้มดูใต้เท้าคุณซิ ยังไงมันก็ยังมืด